Blog

Anders zijn ...

Het begon allemaal op de dag dat Lukas voor het eerst “Mama” zei. Trots liep ik met hem in het winkelwagentje naar de kassa, druk in allerlei toonaarden “Mama”zeggend. Bij de kassa stond een oudere dame die me afkeurend aankeek en zei: “Mevrouw toch, dat hoeft toch niet meer in deze tijd. U bent een oudere moeder en had dat toch gewoon kunnen laten testen!”

Het duurde even voor tot me doordrong wat ze bedoelde en toen kon ik alleen maar uitbrengen: “maar ik ben juist zo blij met hem....”Ik was, ik denk voor het eerst in m’n leven met stomheid geslagen.

Die nacht besloot ik die dame in de supermarkt en alle anderen die zo denken, te laten zien wat ik zie. Niet de vervelende kanten die Downsyndroom zeker ook heeft. Maar juist de mooie kanten. Ik hou van de manier waarop Lukas in het leven staat. En ik hou van de manier waarop hij ons in het leven laat staan. In een tijd van individualisering en verharding, kunnen we allemaal wel wat medeleven gebruiken. Genieten van kleine dingen, leven in het moment, onthaasten, verbinden. Mooie dingen, die Down ons brengt. Als je er tenminste voor open staat .

Veel mensen willen kinderen met Down zo veranderen dat ze in onze maatschappij kunnen meedraaien. Mijn droom, mijn missie, gaat een stapje verder. Ik zou zo graag de maatschappij willen veranderen. Iedereen laten zien dat onze zoon, en met hem alle anderen met Downsyndroom, helemaal niet hoeft te veranderen. Dat hij perfect is zoals hij is. En ons juist hele mooie eigenschappen brengt.

Kinderen weten dat al. Een tijdje geleden had Lukas het even moeilijk met zijn “anders zijn”.  Achteraf logisch. Zijn jongere broer stapte op de fiets en reed zo weg zonder zijwielen. Zijn jongste broer rende ineens harder dan hij. En wordt ook met de dag mondiger. Ze ontwikkelen zich razendsnel. En hoeven duidelijk zoveel minder moeite te doen dan Lukas. Het eerste woordje, eerste stapje, de eerste keer uit een rietje drinken. Het ging bij Lukas niet vanzelf. Daar gingen weken, zo niet maanden van geduldig oefenen en heeeele kleine stapjes aan vooraf. Maar de trots en vreugde als het dan eindelijk lukte! Niet te beschrijven.

Lukas leert op dit moment lezen en schrijven. Het oneindige geduld en de concentratie waarmee hij steeds opnieuw een letter probeert te schrijven vervult me met trots. En soms kan ik verdrietig zijn als ik zie hoe bv zijn broer van net 4 mee-oefent en schijnbaar moeiteloos die moeilijke M op papier krijgt.

Blijkbaar heeft ook Lukas daar soms moeite mee, alleen drong dat niet meteen tot ons door. Hij zat duidelijk niet lekker in zijn vel. Was stil en teruggetrokken of juist heel tegendraads. Na de zoveelste aanvaring in een week, nam ik hem even apart en vroeg opnieuw wat hem toch dwars zat. En eindelijk kwam het hoge woord er onder veel tranen uit: “Maham.......wille niet anders zijn!”

Mijn hart brak even. Mijn mannetje met z’n stille verdriet..... En ik wist dat hier geen kusje of snoepje zou helpen. Heel rustig heb ik hem verteld dat hij altijd anders zou zijn. Dat papa of ik daar niets aan konden veranderen. Maar dat we dat ook niet wilden! Want dat een ander woord voor “anders” ook “speciaal” is. En dat hij onze oudste is. Wat hem speciaal maakt. En dat we juist zo trots zijn dat hij ons speciale kind is... Hij knikte stilletjes.

Natuurlijk hebben we dit meteen op school besproken en juf had een idee. Ze besloot in de klas bij Lukas het in een kringgesprek te hebben over wat ons “bijzonder”maakt. Dat we allemaal andere vaardigheden en talenten hebben. Zo mochten ze over iedereen zeggen wat dat kindje het beste kon. De een kon het mooiste tekenen, prachtig zingen, hardste lopen etc. Bij Lukas aangekomen moesten ze wel even denken... Tot een van de jongens zei: “Lukas kan het beste troosten!” en niet alleen als je bv pijn hebt, maar ook als je weleens verdrietig bent, maar eigenlijk niet zo goed weet waarom. Hij weet dat vanzelf, komt naast je zitten en slaat z’n arm om je heen. Hij zegt helemaal niets, maar kijkt je gewoon aan. En weet je juf, dat helpt echt!

Waarop een ander vriendinnetje uit de klas zei: “dan boffen wij maar als klas! Want hard rennen is heel fijn voor jezelf, maar iemand die goed kan troosten in de klas, daar hebben we allemaal wat aan! Dat is pas bijzonder!”.  De hele klas sprak uit dat het talent van Lukas eigenlijk het meest bijzonder was en hij kreeg een prachtige medaille mee naar huis.

’s-Avonds kroop Lukas met de medaille om zijn nek op m’n schoot. Ik kreeg een dikke kus, hij sloeg zijn armen heel stevig om m’n nek en fluisterde in m’n oor: “Mammie..... ik een medaille, want ikke bijzonder van mn klas. Ikke weer blij!”. Hoe trots kun je als moeder zijn...

Helaas hebben we als kind niet allemaal een kind met Down in de klas gehad. Maar langzaam zien steeds meer mensen hoe het zit. Down brengt ook veel moois. En ik heb besloten dat de hele wereld te laten zien! Stichting de Upside van Down heeft grootse plannen. We zijn bezig met een bijzonder Magazine, de naam kan ik vast verklappen: TOUCHdown. En het wordt prachtig, let maar eens op!

Door op 16 juni 2011

Delen op Facebook Delen op Twitter Delen op LinkedIn Pinnen op Pinterest Delen op Google Plus Delen via email Meer via AddThis

Reageren?

Gepubliceerd door Nancy van Biezen op
Wat mooi en herkenbaar!! Moest er even een traantje bij wegpinken!!
Gepubliceerd door mayke muller op
Ontroerend verhaal. Vervelend dat er altijd mensen zullen zijn die nare dingen kunnen zeggen. Daar moet ik ook mee leren om gaan.
Gepubliceerd door Annemarie Drent op
Wauw! Ontroerend, mooi, herkenbaar verhaal. Heel mooi onder woorden gebracht.
Gepubliceerd door Renske op
Kippenvel!!
Gepubliceerd door Wim Stam op
TOPSTORY. Moet heel Nederland lezen
Gepubliceerd door melisa op
Erg mooi verhaal
Gepubliceerd door Mniek14 op
Wat toch herkenbaar. Onze zoon, mcg en zeer ernstig ziek hing in zijn rolstoel toen iemand tegen mij zei; Dit had voorkoen kunnen worden. Ik draaide mij om en zei! U had voorkomen moetn worden!
Gepubliceerd door Hanneke op
Via tweet van dokter Bertho kwam ik op deze side. Bijzonder verhaal van een liefdevolle moeder. Ik moest even een traan wegvegen.
Ik hoop dat veel mensen, ook jongeren, dit gaan lezen. Ik m'n best daarvoor doen. Wat een pedagogische juf!
Een knuffel voor Lukas!
Gepubliceerd door Monica op
Ach ja... domme reacties. Ik heb ze veel gehad. Soms raakten ze heel erg (vooral als ik zelf even niet zo lekker in mijn vel zat), soms kon ik heel ad rem reageren. Merette is inmiddels 27, kan niet lezen en schrijven, niet goed praten, maar is een heerlijke, sociale dame. Zij en ik, we hebben een jaartje nodig gehad om aan elkaar te wennen. En ik kan met nog steeds veel zorgen maken om de zorg en haar toekomst (want ik heb inmiddels ook de periode van een opgroeiend meisje met Down gehad, als ze niet meer zo 'schattig' zijn voor de rest van de wereld en het verschil met de andere kinderen heel veel groter wordt, als de hormonen door dat puberlijf gieren, als ze ook een rijbewijs willen halen, willen trouwen, kinderen krijgen...), maar al met al kan ik nu zeggen: om dat chromosoompje heb ik nooit gevraagd, en dat zal geen enkele ouder doen, maar wat heb ik drie prachtige dochters. Twee met MSc achter hun naam, en eentje met een IQ van 50 en als liefste hobby haar kleurboeken en haar stiften. En ze zijn me alle drie zo lief!
http://monicasmening.blogspot.nl/2011/07/merette-25.html
Gepubliceerd door Annet op
Tjeetje, dat overkomt toch velen van ons hè. Die naarlingen had ik ook. Dat het niet had gehoeven anno 2000. Mijn dochter is nu 13 en ik verbaas me er steeds over hoe verschillend kinderen met Down zijn. Met hun eigen begaafdheden, gewoon heel bijzonder.
Gepubliceerd door Carla op
In mijn opleiding SAW/MMZ zijn we momenteel bezig met een casus waarin Lukas en jullie verhaal centraal staan. Onbegrijpelijk dat iemand zo kan reageren. Ik vind het leuk om te lezen dat Lukas gewoon meedraait (voor zover dat voor hem mogelijk is) en ik hoop dat mensen hun domme opmerkingen eerst nog eens overdenken voor ze ze uitspreken.
Gepubliceerd door Karin op
Heel herkenbaar, zowel de positieve als de negatieve reacties van onze medemensen. Onze dochter is nu twee en een half en een heerlijk eigenwijze peuter. Helaas zien de meeste mensen is haar nog steeds als baby.
Gepubliceerd door Mariam op
Ik heb een dochter van 2 en een half, ze is zo lief echt veelste lief. Ik hou zoveel van haar maar eerlijk gezegd heb ik er regelmatig moeite mee, zoals vandaag, werd ze gepest door 3 jongetjes voor m'n deur, ik kon er gewoon niet tegen en heb de kinderen weggestuurd en gezegd dat als ze niet komen spelen dat ze helemaal niet mogen komen voor ons deur
Zoals vandaag heb ik er weer heel veel moeite mee, met pijn in m'n hart en tranen over m'n wangen, ik weet het allemaal niet meer
Gepubliceerd door Sandra op
bedankt voor dit mooie verhaal! & de juf verdient ook een medaille!
Gepubliceerd door Vanessa op
Wat een mooi en ontroerend verhaal. Het raakt me diep. We zijn net, vandaag precies een maand, trotse ouders geworden van Anne. En na haar geboorte is het syndroom van down geconstateerd. Dat was een verrassing en een verandering van toekomstbeeld maar we genieten van onze mooie Anne en laten de toekomst op ons af komen. Ze heeft ons uitgekozen en we genieten van ons bijzonder meisje.
Gepubliceerd door Colinda op
Wat mooi geschreven, Linda!
Tranen over mijn wangen, want dit verhaal is zo herkenbaar.
Daan is nog maar 15 maanden en bij iedere mijlpaal zijn we super blij. Het voelt alsof we het intenser beleven dan bij onze 4 oudere kids (ieder 2). Ook herken ik me volledig in het zien van de mogelijkheden en de blijheid ipv de beperkingen.
Ik wil niets aan Daan veranderen; hij is helemaal goed zoals hij is en we zijn super blij dat hij in ons leven is gekomen!
Hopelijk treft Daan later ook zo'n fijne juf.
Als je helpende handjes nodig hebt voor de stichting, mail me maar.
Gepubliceerd door Tamara op
Wauw..en toen zat ik ineens te huilen..sinds Kevin gebeurt dat wel vaker ;) zoveel emotie..positieve emotie..zo herkenbaar. .nog niet alles. Want Kevin is 3 en faat nog niet naar school..Ik heb 4 kids en Kevin is de jongste..wat een pracht ventje. .wat een verrijking in je leven..want tot nu toe kan ik het alleen nog maar zo zien..
Laat een reactie achter



(Uw e-mailadres wordt niet publiekelijk weergegeven.)


Captcha Code

Klik op de afbeelding voor een andere captcha.